Aandacht voor gendergeweld

Hilde Bakker heeft drieënveertig jaar ervaring als hulpverlener, preventiewerker, onderzoeker en adviseur op het gebied van huiselijk, seksueel en eergerelateerd geweld. Ze begon haar loopbaan als vrijwilliger in een blijf-van-mijn-lijfhuis. Nog steeds worden vrouwen opgevangen op geheime locaties. En de feministische beweging Dolle Mina’s is opnieuw tot leven gewekt om, net als destijds, te demonstreren voor vrouwenrechten en tegen geweld gericht op vrouwen.

Is er dan niets veranderd?

‘Zeker wel. Veertig jaar geleden werd nog gedacht dat geweld tegen vrouwen alleen voorkwam binnen sociaal lagere klassen en dat deze vrouwen het gewoon slecht hadden getroffen met hun man. Nu wordt partnergeweld erkend als groot maatschappelijk probleem en is de bespreekbaarheid toegenomen. Er zijn inmiddels hulplijnen, meldpunten, professionele opvanghuizen, huis-, straat- en contactverboden voor plegers en hulpverleners met verstand van deze specifieke problematiek. Maar we hebben ook te maken met de wet van de remmende voorsprong: er is zoveel opgetuigd en geprotocolleerd dat het lastig is om goed af te stemmen en samen te werken, zeker als er kinderen bij zijn betrokken en de rechten van de vader ten koste gaan van de veiligheid van de moeder. Opvanghuizen zitten vol; wachtlijsten nemen toe.

Bestrijden van geweld tegen vrouwen is een heel taai proces. De basisoorzaak ligt in genderongelijkheid. In Nederland is het beeld zeer hardnekkig dat man en vrouw gelijk zijn, dat we een geëmancipeerd land zijn, maar in allerlei opzichten is de positie van vrouwen nog steeds ondergeschikt. Bij huiselijk geweld is vaak sprake van een machtsverschil waarbij het slachtoffer afhankelijk is van de dader. Er is veel geïnvesteerd in bescherming en weerbaarder maken van vrouwen, maar veel te weinig in het bestrijden van seksistisch en gewelddadig gedrag van mannen.’

Waarom gebruiken mannen geweld tegen vrouwen?

De meeste vrouwen zijn niet het slachtoffer van een onbekende, maar van een (ex)partner of familielid. Dat zijn mannen en jongens zoals we ze allemaal kennen, van wie je het wellicht niet verwacht. 

 

‘Bijna 1 op de 6 vrouwen in Nederland heeft fysiek geweld en/of seksueel geweld door een intieme partner of ex-partner meegemaakt, en 1 op de 3 vrouwen heeft psychisch geweld meegemaakt. Het gebeurt in het verborgene, achter de voordeur. Huiselijk geweld, seksueel geweld en ook eergerelateerd geweld zijn uitvloeisels van patriarchale genderopvattingen, kort gezegd: de vrouw is ondergeschikt aan de man.

(Ex-)partnermoord vindt vaak plaats nadat de vrouw bij de man weg wil of is weggegaan na een lange periode van huiselijk geweld, van controle en isolatie, vormen van ‘intieme terreur’. Daarbij speelt ook het eergevoel van de dader een rol: zij is van mij, geen andere man zal haar hebben.

Lees het volledige artikel hier